logo

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Αίγινας, είναι η μόνιμη ιστορική παρουσία της στον ελληνικό χώρο. Σε αντίθεση με τα άλλα νησιά του Σαρωνικού, κατοικήθηκε αδιάκοπα από το 3.500 π. Χ. μέχρι σήμερα, και διαθέτει ιστορικά μνημεία απ’ όλες τις περιόδους, πράγμα που μπορεί να την κάνει κέντρο μελέτης του ελληνικού πολιτισμού γενικά. Η μυθολογία τη θέλει να παίρνει το όνομά της από μια πανέμορφη νύμφη που ερωτεύτηκε ο Δίας και την έφερε να ζήσει σ’ αυτό το τριγωνικό νησί, στο κέντρο σχεδόν του Σαρωνικού, σαν κυρά κι αφέντρα του. Όσο για την καταγραμμένη ιστορία τη θέλει έναν όμορφο, δημιουργικό τόπο, με ταραχώδη διαδρομή.

Πέρασε περιόδους μεγάλης ακμής. Στην αρχαϊκή εποχή (734-459 π. Χ. ), εξελίχτηκε σε ναυτική κι εμπορική δύναμη, συγκέντρωσε πλούτη από το διαμετακομιστικό εμπόριο με όλα τα λιμάνια της Μεσογείου, κι έτσι μεταχειρίστηκαν οι Αιγινήτες, πρώτοι στον ελλαδικό χώρο, το ασήμι ως μέσο συναλλαγής, από τα αποθέματα που είχαν στο νησί, για να κόψουν δικό τους κρατικό νόμισμα, τη χελώνα. Την ίδια εποχή αναπτύχθηκε η τέχνη (αρχιτεκτονική, γλυπτική), με τη σχολή της Αίγινας να περιλαμβάνει φημισμένους καλλιτέχνες που έπαιρναν παραγγελίες από παντού, ενώ οι Αιγινήτες αθλητές κέρδισαν πάνω από τριάντα νίκες στους πανελλήνιους αλλά και τοπικούς αγώνες. Πολλούς από αυτούς ύμνησε ο Θηβαίος ποιητής Πίνδαρος, αφοσιωμένος φίλος της Αίγινας, κι είχαν να κάνουν περισσότερο με νίκες παιδιών και εφήβων, επειδή οι μεγάλοι ήταν απασχολημένοι με τη ναυτιλία και το εμπόριο.

Στη ροή των πραγμάτων τα σκαμπανεβάσματα ήταν πολλά. Πέρασε στα χέρια Ελλήνων και ξένων κατακτητών. Πουλήθηκε στο κράτος της Περγάμου, για να κληροδοτηθεί αργότερα στους Ρωμαίους. Οι Σαρακηνοί πειρατές την ταλαιπώρησαν πολλούς αιώνες, καθυποτάχτηκε σε Φράγκους, Καταλάνους, Βενετούς και Τούρκους, το 1537 ο Μπαρμπαρόσα την κατέκαψε. Μα ο Αιγινήτικος λαός κατόρθωσε να επιβιώσει, παρά τις αλλεπάλληλες καταστροφές, να διατηρήσει το γλωσσικό του ιδίωμα, την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά του, κι η ανταμοιβή ήρθε όταν ανακηρύχτηκε η Αίγινα πρώτη πρωτεύουσα του ελεύθερου ελληνικού κράτους μετά την τουρκοκρατία από τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια. Το λεηλατημένο νησί απέκτησε δομές πολιτικού, διοικητικού, πολιτιστικού και οικονομικού κέντρου. Το επόμενο ανοδικό βήμα ήταν η ανάπτυξη της σπογγαλιείας, όπου γνώρισε ξανά κάποια οικονομική άνθηση, και λίγο μετά ήρθε το καινούριο άνοιγμα στον υπόλοιπο κόσμο, μέσα από τον τουρισμό, ή το φημισμένο Αιγινήτικο φιστίκι, το μοναδικό ΠΟΠ προϊόν της, που ξεκίνησε να καλλιεργεί, σαν απάντηση στην ασημένια χελώνα των προγόνων. Ένα καινούριο νόμισμα, πολύτιμο όσο και η νοστιμιά του.

Πέρδικα

Από την Αίγινα ξεκινά ο παραλιακός δρόμος που συνεχίζεται νότια, προς τον όρμο του Μαραθώνα. 3 χμ μετά τον Μαραθώνα καταλήγει στο ψαροχώρι της Πέρδικας. Η Πέρδικα είναι παλιός οικισμός κτισμένος γύρω από το λιμάνι του. Παλιά οι κάτοικοί του ασχολούνταν αποκλειστικά με το ψάρεμα. Κύριο χαρακτηριστικό του οικισμού είναι τα μικρά σπιτάκια με τις αυλές τους, που συνδέονται μεταξύ τους. Η μια πλευρά της Πέρδικας είναι όλη ένα πλακόστρωτο υπερυψωμένο μπαλκόνι πάνω από την θάλασσα. Στη σειρά στο πεζόδρομο υπάρχουν ταβέρνες, πασίγνωστες για το φρέσκο ψάρι τους, ουζερί και καφετέριες. Περισσότερα...

Η πόλη της Αίγινας

Είναι η ομώνυμη πρωτεύουσα του νησιού και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του, κτισμένη αμφιθεατρικά ως προς τη θάλασσα. Στην είσοδο του λιμανιού ο μικρός κατάλευκος ναός του Άγιου Νικόλα του Θαλασσινού καλωσορίζει τον επισκέπτη. Περισσότερα...