Το περιβάλλον είναι πολύ κατάλληλο για έναν ή μία καλλιτέχνη που θέλει να δημιουργήσει συνδυάζοντας και διακοπές. Ιδιαιτέρως εάν ολόκληρη η παρέα είναι καλλιτεχνικού δημιουργοί. Ειδικά για τα παιδιά, προσφέρονται μαθήματα ζωγραφικής για δημιουργική απασχόληση

«Κάθε δεντρί κι ο ίσκιος του», έλεγαν οι παλιοί Αιγινήτες. Ή, αλλιώς, κάθε τόπος κι η αύρα του. Κι η αύρα της Αίγινας τη θέλει να τραβάει σαν το μέλι τους εργάτες του πνεύματος και των τεχνών. Στα παλιότερα χρόνια ο σπουδαίος λόγιος της Ελλάδας Κώστας Βάρναλης φιλοξενούνταν με τους μήνες στο σημερινό Αρχοντικό, ο παγκόσμια γνωστός Καζαντζάκης έχτιζε το πέτρινο σπίτι του στην παραλία, δίπλα στο Λιβάδι, για να απομονώνεται εκεί, μεγάλα διαστήματα, χρόνια ολόκληρα, και να γράφει μέρος από τα αριστουργήματα που μας κληροδότησε. Ο μεγάλος εικαστικός Νικολάου, ο νομπελίστας Ελύτης, περιδιάβαζαν τα δρομάκια της και χάζευαν τα δειλινά της, για να μεταφέρουν την αρμονία και την ομορφιά που αντίκριζαν, ο καθένας στο δικό μέσο και με το δικό του τρόπο. Ο Ανδρέας Βουρλούμης, με τους πίνακές του να αποπνέουν όλη την αιθέρια γλύκα του μελένιου τοπίου, κατέβαινε στα 80 του με το ποδήλατο στη ψαραγορά, αδύνατος τόσο που τον φωνάζανε «Χάρτινο Άνθρωπο» οι Αιγινήτες, ενώ ο ρεμπέτης Μπάτης έπαιζε με την κομπανία του μπουζουκάκι στο πάρκο δίπλα στο Δημαρχείο. Ένα μικρό στιγμιότυπο εκείνης της περιόδου, μεταφέρει όλο το πνεύμα που είναι ακόμα ζυμωμένο στην πραγματικότητα του νησιού. Ένα μεσημέρι, ο Καπράλος, ο Μόραλης κι ο Kennedy τα έπιναν στο κουτούκι του Παναγάκη, στην παραλία. Τρεις μάστορες, τρία θεριά, με τη ψυχή και το νου δοσμένα στην τέχνη τους, ένα ποτήρι ρετσίνα, μια ελιά ή ένα τηγανητό ψαράκι μπροστά τους. (Οι δυο πρώτοι έχουν περάσει ήδη στο Πάνθεο των Αθανάτων, τον τρίτο τον έχουμε ακόμα κοντά μας, να μας λέει όμορφες ιστορίες από τα παλιά.) Όπου, ο Kennedy, ο νεώτερος και πιο άμαθος της παρέας, στεναχωριόταν που δεν είχε χρήματα να αγοράσει καμβά και χρώματα, καθώς ήταν η περίοδος που ασχολούνταν ακόμα με τη ζωγραφική, κι όχι τη γλυπτική. Και γυρίζει ο Καπράλος και του λέει αυστηρά: «Τα χρήματα είναι η έννοια σου; Να σου δώσω εγώ δυο δραχμές, να πάρεις ένα σουγιαδάκι κι ένα κομμάτι ξύλο.»

Μπορεί να ξεπήδησαν από εκείνο ακριβώς το δευτερόλεπτο τα κατοπινά ξυλόγλυπτα αριστουργήματα του David Kennedy που σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας.
Κι αυτό είναι απλά μια σταγόνα στο ποτάμι. Εξαιρετικά ταλαντούχοι, ντόπιοι και ξενόφερτοι, έβαζαν από την αρχαιότητα, και συνεχίζουν να βάζουν, την πολύτιμη πινελιά τους στο σημερινό μας κάδρο, που όλο πλουταίνει. Στη Διαδρομή των Καλλιτεχνών του Φεστιβάλ Φιστικιού, έχουν φτάσει να παίρνουν μέρος περισσότεροι από 100 εικαστικοί, ενώ υπάρχουν έξι θεατρικές ομάδες με συνεχή δραστηριότητα, κεραμίστες, αγγειοπλάστες, μουσικά σχήματα, πολιτιστικοί σύλλογοι, η καταμέτρηση δεν έχει τέλος. Από χέρι σε χέρι πηγαίνει η σκυτάλη.